اولین تجربه کویر نوردی

این پست مربوط به آذر ماه ۱۳۹۱ از آرشیو وبلاگ کومالیا می باشد

از خیلی ها شنیده بودم که کویرنوردی حس خاصی دارد اما هیچگاه تجربه نکرده بودم چون در محیطی که زندگی می کنم تنها لذت صعود به کوههای و دره های برفی را دارم.

یکی از ویژگی صعودهای گروه قاجر این است که همیشه گروههای سنی مختلفی در برنامه هایش شرکت می کنند و خوبی این قضیه همین نکته است که جوانان از تجربیات پیشکسوتان مستفیض می شوند و پیشکسوتان از شور و حال جوانان بهره می برند. …

در این برنامه نیز مزدوجین جوان ما که به تازگی اتحاد پیوندشان را جشن گرفتند، افتخار همراهی با ما را دادند  و قرار گذاشتیم همراه آنان به کویر نوردی برویم و این یک قلم را هم در تاریخ زندگیمان تجربه کنیم که مبادا عمر به سر آید و بهره ای از  این نعمت طبیعت نبرده باشیم. 


با هماهنگی یکی از دوستان با مسئول هیئت کوهنوردی اردکان (آقای کمالی) قرار شد به کویر زرین در استان یزد برویم

چهارشنبه اول آذر راهی این سفر ناشناخته شدیم . روز پنجشنبه در اردکان آقای کمالی را ملاقات کردیم ایشان منتظر یک گروه از شیراز بودند در نتیجه راهنمایی های لازمه را نموده و گروه ما راهی کویر زرین شد.

وقتی آنجا رسیدیم اصلا تصوری از این همه زیبایی در ذهن خود نداشتم . این کویر بنا به قول آقای کمالی یکی از بکر ترین کویرها ایران می باشد و هیچ امکانات رفاهی هم برای کویر نوردان ندارد.

گزارش تصویری این سفر سراسر هیجان انگیز…

این تصاویر مربوط به روز اول است که ساعت ۱۵ به آنجا رسیده بعد از برپایی کمپ برای ساعتی در منطقه گردش کردیم.

  

جاده اردکان به چوپانان 

آب انبار در مسیرکویر 

محل برپایی کمپ

این هم چادر ما

غروب دل انگیز کویر

درختان کویری که برای اولین بار می دیدم

شب به یاد ماندی کویر در کنار رقص شعله های آتش
این تصاویر مربوط به روز دوم می باشد… 

صرف صبحانه در هوایی کاملا مناسب


اعضای گروه

همراه مهدی و مشتاق



آقای مفاخری همراه پسرش سامان و دخترشان روناک و دامادش رامین 



چقدر فاصله آسمان با این تپه های شنی نزدیک بود




 سه گروه پیشکسوتان، مزدوجین و گروه جوانان که  وسطی بازی کردیم 



به یاد جوانی که با برادرهایم فوتبال بازی می کردم و دروازه بانشان بودم




 این هم بازی زیر ماسه رفتن 
 

 

خوشبختانه  فاصله بین مرگ و زندگی خیلی کوتاه بود



همراه آقای مفاخری مربی غارنوردی


همراه یاسمن و رحمان که وجودشان سرشار از شور و حال است 



همراه روناک و رامین زوجهای جوان


این هم طوفان شن مصنوعی 



چقدر تماشای این فضا لذت بخش بود 



صرف نهار در دل کویر



اولین سفر این جوانان عزیز بعد از پیوند اتحادشان



این هم هنر نمایی یاسمن


در مسیر برگشت عکسی هم از ریل قطار گرفتیم راستش مناطق ما ریل قطار ندارد 

 

دورنمایی از کوههای زیبای اردکان که خیلی وسوسه انگیزند

در مسیر برگشت یک شب بارانی را در کوه چک چک (پیر سبز) گذراندیم که نزدیکی کویر زرین است و هوایش کاملا متفاوت با کویر بود 


هوای ابری کوه چک چک


پرستشگاه پیر سبز در کوه چک چک 



داخل زیارتگاه  پیر سبز




صرف صبحانه در کوه چک چک 



این هم درخت انار کوه چک چک 



همراه سامان مفاخری همطناب خوبم



علی – حمید – سامان – مشتاق
جوانان عزیزی که در این سفر سبب شادی جمع بودند

قوانین نانوشته اخلاقیات در کوه نوردی

در کتاب کوهنوردی نوشته تونی لارنس متن جالبی وجود دارد:

“رفتار و عملکرد ما در کوهنوردی بر مبنای مجموعه قوانین نانوشته است. “
قوانینی که جایی بصورت نوشته شده وجود ندارد, الزامی بر انجام و رعایت آن ها وجود ندارد و گاه می توانند تفسیر به رای شوند و گاه بسیار نسبی هستند , اما بصورت یک میراث در فرهنگ کوهنوردی پا گرفته و منتقل شده است.
بحث هایی نظیر اخلاقی بودن یک صعود از نظر تکنیک به کار گرفته شده در آن – درست یا غلط بودن رول کوبی – اینکه چه کسی اولین بار یک مسیر را صعود کرده و ……
در کوهنوردی اروپا به دلیل سابقه مستند – مکتوب و دنباله دارد و انتقال درست تجربیات این قوانین نانوشته به گونه ای شفاف در جامعه کوهنوردی مورد اجماع است . ( هر چند همواره استثناهایی وجود دارند و به یاد داشته باشیم که همیشه تضاد عاملی برای پیشرفت است)……


فرهنگ مکتوب کوهنوردی اروپا این امکان را به علاقه مندان می دهد که با بررسی و موشکافی در سیر  کوهنوردی با روند تکامل آن آشنا شوند و به طبع آن به مدد همین سابقه جواب بسیاری از باید و ها و نباید را بگیرند.

به عنوان مثال کوهنوردان انگلیسی به هیچ عنوان میانه ای با رول کوبی ندارند و رول کوبی را تنها در محل های تمرینی خاصی مجاز می دانند ( معادن متروکه سنگ یا Quarry) , و سبک اخلاقی در صعود مسیر های طبیعی در انگلستان ابزار گذاری است و حتی میخ کوبی را جز در موارد صعود های زمستانی و آن هم در اسکاتلند مجاز نمی دانند.

در مقابل فرانسویها پایه گذار رول کوبی مسیر ها هستند و بنا به روایتی بیشترین مسیر های رول کوبی شده دنیا در آن قرار دارند. بعنوان مثال در محمدو ۱۵۰ کیلومتری اطراف شامونی که به پایتخت کوهنوردی دنیا شهرت دارد ۴۶۲ منطقه (Crag) سنگنوردی Sport  است که در بعضی از آنها بیشتر از ۲۵۰ مسیر وجود دارد.

ازسویی دیگر در منطقه ای در مرز آلمان و بلژیک جلی وجود دارد که در آن نه تنها استفاده از پودر در صعود مسیر های طبیعیش مجاز نیست بلکه ابزار گذاری فلزری به هر نحوی ممنوع است و تنها وسیله حمایت قرار دادن طناب هایی با یک سر گره خورد و لاخ کردن آن ها در شکاف بعنوان حمایت میانی است. درجه سختی بعضی از این مسیر ها به ۷ تا ۸ ( فرانسوی) می رسد!!

در پی هر حادثه در کوهنوردی از اولین صعود موفق ماتر هورن که در آن ادوارد وایمپر از فراز قله سنگ به سمت جبهه ایتالیایی که کوهنوردان ایتالیایی مشغول صعود بودند ریخ و بعد حادثه مرگ همراهانش بر اثر سقوط گرفته تا هر حادثه ای دیگر اتفاقات رخ داده ثبت – بررسی و منتشر می شد.

 انجمن های کوهنوردی در میان نقش بزرگی در گرد آوری این مجموعه بی نظیر دارند. آرشیو انجمن کوهنوردی بریتانیا دارای ۳۰ هزار جلد کتاب و گزارش و دستنوشته است و کتاب سال آن از سال ۱۸۶۳ هر ساله منتشر می شود.



این امر کم و بیش در بین تمامی کشورهای صاحب سبک در کوهنوردی دیده می شود – آرشیو سالنامه انجمن کوهنوردان لهستان – فرانسه و …..

این میراث غنی بعنوان پشتوانه راهنمای بسیاری از بحث ها و نتیجه گیری ها در کوهنوردی است. هر چند همانگونه که ما در کوهنوردی آزاد به انتخاب راه – همطناب و زمان هستیم و این انتخاب به آشنایی و قضاوت دانش ما بر می گردد نانوشته بودن باید و ها و نباید ها در کوهنوردی هم این حسن را دارد که افراد آزاد به انتخاب باشند اما نه در تاریکی.

در اواخر سال ۲۰۱۱ (پاییز ۱۳۹۰) کتاب بسیار جالبی در باره کوهنوردی و فلسفه در امریکا به چاپ رسیده که شهرت آن به اروپا نیز کشیده شود. این کتاب در حقیقت گرد آوری چندین مقاله در باره موضوعات کوهنوردی و فلسفه آن است.

نویسندگان هر مقاله هر یک جنبه هایی از موارد چالش بر انگیر حیطه اخلاقیات در کوهنوردی را مورد بحث قرار داده اند و به بسط آن پرداخته اند. بشخصه بر این باورم که ترجمه و انتشار چنین کتاب هایی در شرایط فعلی کوهنوردی ما از هر کتاب فنی و تخصصی می تواند مفید تر باشد.

منبع: اینترنت

زندگی …..

فقدان یک همنورد

متاسفانه با خبر شدم فرود اسکندریان یکی از بستگان ما که ساکن اصفهان و عضو گروه کوه نوردی چکاد می باشند، روز سه شنبه در حین صعود ارتفاعات صفه سقوط و روح پر فتوحشان به اوج صعود می کند .

فقدان ایشان را به خانواده اسکندری و جامعه کوه نوردی تسلیت می گویم.


آخرین صعود فرود اسکندریان چه تلخ رقم خورد.

 عصرگرم و دم کرده سه شنبه ۹۴/۴/۹ بار دیگر کوله پشتی به دوش ،رهسپار شد تا همچون هزاران باری که در دامان پرمهر صفه آرام می شد و ساعتی از هیاهوی شهر و روزمرگی فاصله میگرفت این بار نیزساعتی در دل سنگی کوه خستگی از تن بزداید اما ،این بار صفه مهمان نوازی ننمود و فرود برای همیشه ازصفه فرود آمد تا زین پس فقط یادش همراه همنوردانش باشد و بس وخود ،زیر خروارها خاک سرد بیارامد و خاطرات حضورش در برنامه ها،نقل محفل غمزده دوستانش باشد.

یادش تا ابد جاودان وروح بزرگ و نستوهش قرین رحمت حق.

خانواده محترم اسکندریان  شریک لحظه های غمبارتان هستیم.

گروه کوه نوردی چکاد اصفهان

دره عشاق(اولین تجربه دره نوردی)

این پست مربوط به آبان ماه ۱۳۹۱ از آرشیو وبلاگ کومالیا می باشد
روح آدمی برای شناخت و دستیابی به ناشناخته ها سیری ناپذیر است.

از زمانی که با ژیلا همنورد خوبم که اهل صحنه (کرمانشاه) هستند، آشنا شدم(حدود سه سال و نیم پیش) هر ساله با مهدی چندین بار در فصول مختلف به این شهر رفته ایم که مناطق دیدنی بسیار خوبی دارد.

 روز جمعه ۱۲ آبان باز تصمیم گرفتیم یک بار دیگر پاییز زیبای در بند صحنه را ببینیم. 

دره دربند و دورنمایی از ارتفاعات کرمانشاه(بیستون- پرو- هُجر- دوهاج)

دربند  دره ای بسیار زیبا با انواع درخت های وحشی و باغهای میوه  است که  در قسمت شمالی شهر صحنه قرار دارد و یکی از مناطق خوش آب و هوا این شهر به لحاظ توسعه گردشگری و پتانسیل خوب توریست می باشد .

مهدی – ژیلا- خودم( ۱۲ آبان)

 سرچشمه های آب دربند به نام چهارچشمه ( چوار کینی ) وجود دارد که قسمت شمالی دربند است و خود به تنهایی از مکان های زیبا و دیدنی دربند است نیمی از همین آب جهت استفاده مردم شهر که در قسمت شمالی شهر صحنه اسکان دارند مورد استفاده قرار  می گیرد.


چهار چشمه

آب های چهار چشمه بعد از طی ۵۰۰ متر به بلندی پشت آبشار اصلی رسیده و در آنجا آبشاری بسیار زیبا و دیدنی را به وجود آورده و سپس در مسیر خود بسیاری از درختان خودرو از قبیل گردو و انجیر گلابی و سُماق و سنجد را آبیاری نموده و مناظری بسیار زیبا و دلنشین را به وجود آورده است 


آبشار اصلی

در سرچشمه های اصلی این دره در زمان های نه چندان دور آبشار کوچک دیگری وجود داشته است که در حال حاضر به نام آبشار خُشکه معروف است .

آبشار خشکه

ما همیشه تا پیش آبشار خشکه رفته بودیم چون این آبشار حالت بن بست داشت و اگر می خواستی ادامه دهی باید از صخره کناری آن بالا می رفتی و با تحقیقی که کردیم ،گفتند ادامه این دره را، دره عشاق می گویند. ما هم تصمیم گرفتیم که این دفعه کل دره را پیمایش کنیم.

جهت اطلاعات بیشتر، ژیلا با یکی از دوستانش تماس گرفت و او گفت پیمایش کامل این دره حدود سه ساعت طول می کشد و احتیاجی به ابزار فنی ندارد

ما هم سه نفری (مهدی- ژیلا- خودم) صبح جمعه(۱۲ آبان) از مسیر دربند به سمت آبشار خشکه براه افتادیم قبلا تا آنجا رفته اما هیچکدام بیشتر از آن را نرفته بودیم. آنجا از یک دیواره کوتاه اما کمی سخت بالا رفتیم.

کنار آبشار کوچکه

در ادامه دره، در بیشتر مسیر سنگهای بزرگی قرار داشت که همدیگر را حمایت می کردیم  

 بیشتر مسیر توسط سنگهای بزرگ مسدود بود و مجبور بودیم که دست به سنگ برویم.

بعضی از قسمتها دیواره بسیار بلندی داشت، تا جایی که آسمان را نمی دیدم یا اینکه خیلی کم دیده می شد. فضا بسیار رویایی و زیبا بود.


اینجا دیواره ها به وسیله یک تکه سنگ از بالا به هم چسبیده بودند.

دیواره ها ی به هم چسبیده

 اولین تجربه دره نوردی برایمان خیلی هیجان انگیز و  پر شور و حال بود.



در بعضی از جاها سنگها بقدری صاف بود که مجبور بودیم کفشهایمان را در بیاوریم و پا برهنه برویم

بعضی قسمتها بقدری باریک بود و با توجه به اینکه هیچکدام قبلا این مسیر را نرفته بودیم،نمی دانستیم آیا راهی وجود دارد یا نه؟ 

بالاخره موفق شدیم پس از دو ساعت کل دره را پیمایش کنیم وقتی دره تمام شد کوه زیبای «امروله» پیش چشمان ظاهر شد و از دیدن آن بسیار خوشحال شدیم تیر ماه سال جاری هم صعودی به قله زیبای «امروله» داشتیم که گزارش آن در همین وبلاگ موجود می باشد.

انتهای دره و درونمای ارتفاعات امروله

آخر دره منتهی به روستای همت آباد می شد که بین جاده سنقر- صحنه قرار داشت . از مسیر روستا به جاده اصلی رسیدیم .

روستای همت آباد

وقتی به جاده اصلی رسیدم پس از طی مسیری، تصمیم گرفتیم که از جاده خاکی و از مسیر بالای دره دربند  پایین برویم البته شیب تندی هم داشت.


دورنمای دره دربند

یکی دیگر از جاذبه های دربند، گور دخمه ای آن می باشد .در مسیر برگشت کنار آن رفتیم که برای داخل شدن آن، باید از ابزار فنی استفاده شود و قرار گذاشتیم انشاالله در آینده نزدیک آن را صعود کنیم.

گور دخمه ای شیرین و فرهاد


بالاخره با کلی خاطرات خوب و سپری نمودن یک روز شاد و مفرح به منزل ژیلا برگشتیم و طبق معمول گذشته مورد لطف و محبت بیدریغ خانواده مهربان و مهمان نوازشان قرار گرفتیم.


دورنمای شهر صحنهو دره دربند

معرفی مختصر شهر صحنه

صحنه: از شمال به شهرستان سنقر و کلیایی، از جنوب به شهرستان هرسین، از شرق به شهرستان کنگاور و از غرب به شهر بیستون محدود می‌شود.دارای دو بخش مرکزی و دینور و هفت دهستان است.
 شهر صحنه مرکز شهرستان صحنه در پنجاه و چهار کیلومتری شمال شرقی شهر کرمانشاه و در مسیر جاده همدان ـ کرمانشاه قرار دارد. ارتفاع این شهر از سطح دریا ۱۳۸۰ متر است.

گور دخمه ای دربند

شماره ثبت ملی ۱۴۸ تاریخ ثبت ۱۰/۱۰/۱۳۱۵


دخمه‌های دربند در بدنه کوه شوق علی واقع در شمال شهر صحنه و سمت راست آب دربند حجاری شده اند. این گوردخمه‌ها در بین اهالی محل به قبر کیکاوس، فرهاد تراش و گور شیرین و فرهاد معروف است.

در ارتفاعی که بیش از پنجاه متر از سطح رودخانه فاصله دارد، محلی به طول چهارده و نیم و ارتفاع یازده متر تراشیده اند و در آن دخمه بزرگتر را ساخته اند که درگاه آن رو به جنوب است. در جلوی گوردخمه، فضای ایوان مانندی ایجاد کرده اند. در جلوی این ایوان، صفه ای در صخره تراشیده اند. در دو طرف ایوان دو ستون سنگی وجود داشته که تنها پایه و بخشی از ساقه آن بر جای مانده است.این دو ستون بر اثر شلیک گلوله توپ توسط روسها به منظور گشودن در ورودی از بین رفته است همچنین این کار موجب از بین رفتن حکاکی های سر در دخمه شده است. بر اساس بخش‌های باقی مانده، پایه ستون‌ها به شکل زنگوله برگشته است. بدنیه این پایه ستون‌ها دارای شیارهایی شبیه به پایه ستون‌های دوره هخامنشی است. در نمای بالا ورودی آرامگاه، تصویر خورشید بال داری حجاری شده است. در این گوردخمه بعد از ایوان ستون دار، ورودی دخمه قرار دارد که به اتاقی به ابعاد ۳×۲۰/۳ متر و ارتفاع ۴۵/۲ متر منتهی می شود. در هر یک از اضلاع شرقی و غربی این اتاق، سکوی ایجاد شده است. بر روی هر یک از این سکوها، قبری به طول ۱۵/۲ متر و عرض ۸۲ سانتیمتر کنده شده است.

در میان دو سکو، مدخل مستطیل شکلی وجود دارد که به اتاق زیرین مرتبط می شود. در داخل این اتاق، قبری در داخل سنگ کنده شده است. در کنار این قبر نیز سکویی دیده می شود. در دیوار شمالی این اتاق، دو طاقچه کوچک جهت قرار دادن نذورات و هدایا کنده شده است. با توجه به شکل پایه ستون، نوع تراش و سقف اتاق زیرین به نظر می رسد که این گوردخمه نیز متعلق به دوره هخامنشی است.

به فاصله یک صدمتری از گوردخمه بزرگ، گوردخمه دیگری وجود دارد که جهت آن به طرف شرق است. با توجه به این که نوع تراش این گوردخمه شبیه گوردخمه بزرگتر است، بنابراین می توان گفت که این دو دخمه هم زمان ساخته شده اند.

خطرناک ترین کوه‌های دنیا کدامند؟

شما هم جزو آن دسته از افرادی هستید که به کوهنوردی و سفر به ارتفاعات علاقه‌مندند؟ پس باید به خطرات بی‌شماری که در این مسیر وجود دارد، واقف باشید. سرمازدگی، بهمن و توفان‌های شدید و مرگ‌آور، از مهم‌ترین خطراتی است که مسافران بلندترین و خطرناک‌ترین قلل جهان را تهدید می‌کند. این شرایط سخت، حتی‌اگر جان کوهنوردان را هم نگیرد، صدماتی به آنها وارد می‌کند که هیچ گاه جبران نخواهد شد. اگر خطرناک‌ترین کوه‌های جهان را برای صعود برگزیده‌اید، کمی بیشتر فکر کنید…….

مرتفع مرگ آفرین

آناپورا با ارتفاع ۸۰۹۱ متر، در ۵۵ کیلومتری هیمالیا واقع شده و شش قله با ارتفاع بیش از ۷۲۰۰ متر دارد. این کوه، دهمین قله مرتفع و اولین کوه خطرناک دنیا است. نام آناپورا در اصل از زبان سانسکریت گرفته شده و به معنی الهه محصول است. تا به حال ۱۳۰ نفر موفق شده‌اند به قلل مرتفع آناپورا صعود کنند اما ۵۳نفر در این راه جان خود را از دست داده‌اند. به خاطر آمار ۴۰ درصدی کشته‌شدگان این کوه، آناپورا در فهرست خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا جا گرفته است. اولین صعود به این کوه در سوم ژوئن سال ۱۹۵۰ توسط موریس هرزوک و لوئیس لاشنال انجام شد. البته این صعود خالی از خطر نبود و هر دو نفر در این راه انگشتان دست و پای خود را بر اثر سرمازدگی از دست دادند.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا


کوه مهی

نانگا پاربات، با داشتن ارتفاع ۸۱۲۶ متری نهمین قله مرتفع دنیاست که در قسمت غربی هیمالیا واقع شده است. این کوه به دلیل آمار کشته شدگانش، علاوه بر نامگذاری به اسم کوه قاتل، در فهرست خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا قرار گرفته است. همچنین توفان‌های یکنواخت و دائمی و بهمن‌های سنگین دلایلی دیگر مبنی بر خطرناک بودن این کوه است. ‌برخی نانگا پاربات را کوه عریان می‌نامند. هنگام طلوع آفتاب، مهی غلیظ قله را می‌پوشاند و مردم بومی منطقه در این باره افسانه‌ای دارند که می‌گوید این دود غلی۱ به خاطر این است که فرشتگان هنگام هر طلوع، نان می‌پزند و معتقدند که این موضوع برای آنها برکت به همراه می‌آورد. در سال ۱۹۵۳ هرمان بوهل اولین شخصی بود که موفق به صعود به این قله شد، ولی این صعود به قیمت کشته شدن ۳۱ نفر از همراهان او بر اثر بهمن و توفان تمام شد.

این کوه به دلیل داشتن شیب کم، برای صعود بسیار راحت به نظر می‌رسید، آنها سفر پر خطر خود را آغاز کردند ولی توفان‌های شدید باعث شد تا از مسیر اصلی خارج شده و راه را گم کنند. تمام گروه هرمان پس از روزها سرگردانی، زیر خروارها برف مدفون شدند به طوری که حتی اجساد آنها هم پیدا نشد. تعداد بی‌شمار مفقودان و کشته‌شدگان این کوه، باعث شد تا مردم آن را نفرین شده بدانند. هم اکنون نانگا پاربات، با داشتن ۶۰ کشته، در‌کنار کوه آناپورا بیشترین کشته را در میان قلل خطرناک داراست.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا

 

 کوهستان وحشی

کوهستان کی‌۲ دومین کوه مرتفع دنیا و همچنین یکی از خطرناک‌ترین کوه‌های دنیاست که به نام کوهستان وحشی نیز شناخته می‌شود. ارتفاع این کوه، ۸۶۱۱ متر است و در مرز چین و پاکستان و در منطقه‌ای به نام کاراکورام قرار دارد. شیب ۴۵ درجه‌ای مسیرهای این کوه و همچنین یخی بودن آن به سمت قله، اصلی‌ترین عامل خطرآفرین کی‌۲ است. آمار کشته‌شدگان این کوه یک نفر از هر چهار صعود‌کننده است. مسیر این کوه در سال ۱۸۵۶ توسط تی جی مونت گومری تقسیم‌بندی شده و از کی۱ تا کی۷ نامگذاری شد. حرف کی نیز از اول اسم کاراکورام گرفته شده بود. اما بعدها تنها نام کی‌۲ به عنوان بلندترین قله باقی مانده و باقی نام‌ها تغییر کردند.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا

 
گنجینه‌های برفی

سومین کوه مرتفع دنیا بعد از اورست و کی‌۲، کانچن‌جونگاست که با ارتفاعی ۸۵۸۶ متری در مرز هند و نپال واقع شده است. نام کانچن‌جونگا به معنی پنج گنجینه برفی است و این نام به خاطر داشتن پنج قله پوشیده از برف روی آن نهاده شده است. آمار کشته‌شدگان این کوه ۲۲ نفر از هر ۱۰۰ نفر است و همچنین به دلیل ریزش بهمن‌های بسیار سنگین، آن هم در بیشتر ماه‌های سال، این کوه در فهرست خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا قرار گرفته است.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا

هرم قاتل

کوهستان ماترهورن با ارتفاع ۴۴۷۷ متر، یکی دیگر از قلل سر به فلک کشیده آلپ به شمار می‌رود که به دلیل تعداد کشته‌شدگانش در فهرست خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا قرار گرفته است. این کوه در مرز سوئیس و ایتالیا قرار دارد. یکی از مهم‌ترین دلایلی که کوهنوردان در این مسیر دچار حادثه می‌شوند، آب و هوای غیرقابل پیش‌بینی و متغیر آن است که ناگهان از یک روز آفتابی، به روزی توفانی تبدیل می‌شود. شکل اصلی این کوه مانند یک هرم است که هر ضلع این هرم، به سمت یکی از جهات اصلی قرار گرفته است. نام این کوه از زبان آلمانی، به معنی چمنزار در کوه، گرفته شده است و این، به دلیل وجود گونه‌های مختلف و فراوان گیاهی آن است. این کوهستان از سال ۱۸۶۵ تا ۱۹۹۵ بیش از ۵۰۰ قربانی گرفت.

 

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا

مرگ در بام دنیا

اورست است که با ارتفاعی ۸۸۵۰ متری در منطقه هیمالیا و در طول مرز نپال و تبت واقع شده‌است. این کوه در بخش نپالی به معنی ساگاراماتا به معنی بلندای آسمان و در بخش تبتی چومولونگما به معنی مادر زمین نامیده می‌شود. تا به حال ۲۵۰۰ نفر موفق شده‌اند به قله اورست صعود کنند و ۱۶۰ نفر نیز در این راه جان خود را از دست دادند. کشته‌شدگان این کوه و خطرات بی شمار و بهمن و توفان‌های شدید اورست، دلایلی است که نام این کوه را در فهرست خطرناک‌ترین کوه‌های دنیا قرار می‌دهد.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا

 
دریاچه ابرها

کوهستان واشنگتن با داشتن ۱۹۱۶ متر ارتفاع، بلندترین قله در آمریکای شمالی است که به دلیل داشتن آب و هوای نامساعد، برای صعود بسیار خطرناک است. این کوهستان تا به حال جان بیش از ۱۰۰ نفر را گرفته است. قله واشنگتن به دلیل قرار گرفتن در میان ابرها از پایین به وضوح دیده نمی‌شود و به همین دلیل نام آن دریاچه ابرها گذاشته شده است. تندبادهای شدید، رگبارهای یخی و توده‌های بزرگ یخ که در فصل تابستان آب شده و از کوه کنده می‌شوند و پایین می‌افتند، بزرگ‌ترین مشکلاتی هستند که صعود به این قله را دشوار کرده و این کوه را در شمار خطرناک‌ترین کوه‌های جهان قرار داده‌اند.

 

این کوهستان، بسیار سرد است به طوری که در بعضی از شب‌ها دما به ۵۰ درجه زیر صفر می‌رسد. سرعت بعضی از توفان‌های شدید این منطقه ۲۳۱ کیلومتر در ساعت است و قدرت آن آن‌قدر زیاد است که می‌تواند یک انسان را به این سو و آن سو پرتاب کند. برای بالا رفتن از دیواره‌های یخی این کوهستان، باید علاوه بر کوهنوردی، صخره‌نوردی نیز کرد چون تنها راه صعود به قله است.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا

 کوهستان لرزان

کوهستان دنالی با داشتن ۶۱۹۳ متر ارتفاع، یکی دیگر از خطرناک‌ترین کوه‌های دنیاست که در آلاسکا واقع شده است. دلیل اصلی پرخطر بودن این کوه، زمین‌لرزه‌های شدید و مداومی است که در این منطقه اتفاق می‌افتد. میزان اکسیژن در این ارتفاع از سطح دریا، نیمی از اکسیژن طبیعی موجود در هواست در حالی که در این کوهستان به دلیل عرض جغرافیایی، این میزان اکسیژن از نیم هم کمتر است. از سال ۱۹۳۲ تا به حال ۱۰۶ نفر جان خود را در کوهستان دنالی از دست داده‌اند. یکی از پرحادثه‌ترین سال‌ها در تاریخ این کوهستان، سال ۱۹۹۲ بود که در آن ۱۶ نفر از کوهنوردان جان خود را در راه صعود به قله از دست دادند. در ارتفاع ۵۲۴۲ متری دمای هوا در این کوهستان به بیش از ۲۰ درجه زیر صفر می‌رسد.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا


قد بلند ژاپنی

فقط قله‌های بلند و مرتفع، مرگ‌آور نیستند بلکه کوه‌هایی مانند فوجی با ارتفاع ۳۷۷۶ مترهم می‌توانند مرگ آفرین باشند؛ کوهستان‌هایی که با درختان پوشیده شده اند. کوه فوجی که در ۱۵۰ کیلومتری توکیو واقع شده، در اصل یک آتشفشان غیرفعال است و جنگلی که در دامنه آن قرار دارد، یکی از معدود مکان‌هادر آن اطراف است که از گدازه‌ها و مواد مذاب آتشفشان سال ۱۷۰۷ در امان مانده است.

بسیاری از کوهنوردان و جهانگردانی که به این کوه رفتند، هیچ گاه بازنگشتند و به همین دلیل ژاپنی‌ها این کوه را کوهستان مرگ می‌نامند. آنها معتقدند که در اطراف کوه فوجی، مناطقی وجود دارند که دارای خاصیت مغناطیسی هستند و همین امر، باعث می‌شود تا ردیاب‌ها نتوانند کسانی را که در این منطقه مفقود می‌شوند، پیدا کنند. البته این امکان نیز وجود دارد که کوهنوردان ناپدید شده، شکار حیوانات وحشی ساکن جنگل، از قبیل مارها و سگ‌های وحشی، شده باشند.

  خطرناک ترین کوه‌های دنیا

منبع:سایت کوهنوردی گروه قاجر

ایستگاه تامل

خاطره اولین صعود به دماوند

این پست مربوط به شهریورماه ۱۳۹۱ از آرشیو وبلاگ کومالیا می باشد

این پست به مناسبت اولین صعودم به دماوند که در تاریخ ۸ شهریور ۱۳۸۶ بود، می باشد.

از زمانی که با کوه و کوهنوردی آشنا شدم، در رویاهایم دلم می خواست به بلندترین قله ایران (دماوند) بروم.

 با توجه به اینکه هر چهار برادرم کوهنورد بودند، آنها از کودکی مرا با خود فقط به ارتفاعات شهر خودمان (قروه) می بردند.
وقتی ۱۲ ساله شدم برای اولین بار از قروه، برادرم (طیب) سال ۱۳۵۶ با دو همنوردش به دماوند صعود نمودند. وقتی آنها می رفتند از برادرم خواستم که مرا هم ببرد اما او گفت: هر وقت ۱۵ ساله شدی می برمت الان زوده چون از نظر پزشکی اشکال داره که به ارتفاعات بالا بری. من هم دلیلش را پذیرفتم. 
تا اینکه ۱۵ ساله شدم دوباره آن سال برادرم دماوند رفت اما این بار برادر دیگرم (بیژن) را که از من بزرگتر بود، با خود برد.
دوباره گفتم چرا مرا نمی بری؟ حالا که ۱۵ ساله شدم اما او گفت: الان اجازه نمی دهند زنها و مردها با هم بروند(اوایل انقلاب بود) هر وقت اجازه دادند، حتما خواهم برد……….

قله دماوند شهریور  1386

خیلی غمگین شدم. تا وقتی که آنها برگشتند من ناراحت بودم.

 یادمه برادرم(بیژن) وقتی دید هنوز بهانه می گیرم و ناراحتم، یک عکس رنگی که از دماوند گرفته بود، به من داد و گفت: خواهرم چرا ناراحتی؟ این عکس دماوند را جلوی پاهایت بگذار و روزی چندین بار از آن بالا برو و تصور کن از دماوند بالا می روی چرا دیگه اینقدر قصه می خوردی.

این همان عکسی است که قرار بود هر روز از آن بالا روم و مربوط به سال ۱۳۵۷ می باشد

خلاصه این کار او باعث خنده ام شد و سعی کردم مسئله را فراموش کنم.

بعد از آن باز بارها و بارها همه برادرانم به ترتیب دماوند رفتند اما باز قسمت نشد که بروم. چندین سال هم به خاطر خواندن درس و فرزندانم از محیط کوه دور بودم البته بصورت محدود و تفننی می رفتم.

تا اینکه شهریور ماه سال ۱۳۸۶گروه کوهنوردی قاجر به همراه گروه مخابرات قروه برنامه دماوند داشتند و برادرم سرپرست این برنامه بود و برای اولین بار ۵ نفر از بانوان قروه نیز حضور داشتند. (۲۶ نفر در این برنامه شرکت نمودند)

قله دماوند گروه قاجر و گروه مخابرات قروه شهریور  1386

بالاخره آرزوی دیدارقله دماوند در سن ۴۴ سالگی برایم میسر شد اگرچه خیلی دیر شده بود اما برادرم به قولش وفا کرد و مرا همراه خود برد و آن صعود برایم خاطره انگیزترین صعود شد. 

بعد از آن هرسال همراه برادرم  به دماوند رفتم اما اولین صعود برایم جلوه خاصی داشت. 

 مائده دختر عمویم -خودم- صدیقه همسر برادرم- طیب برادرم- پویا برادر زاده ام شهریور  1386

اولین گروه ۵ نفره بانوان: خودم- صدیقه- مائده- یاسمن- طاهره شهریور  1386

مسیر بارگاه سوم: همراه یاسمن و صدیقه شهریور  1386

مسیر جبهه غربی دماوند همراه گروه قاجر تیرماه  1387


          جبهه غربی کنار پناهگاه سیمرغ تیرماه  1387

بارگاه سوم همراه گروه قاجر تیرماه ۱۳۸۹

مسیر قله تیر ماه ۱۳۸۹

مسیر بارگاه سوم تیرماه ۱۳۸۹

بارگاه سوم همراه گروه قاجر خرداد ماه  1390

مسیر قله همراه برادرم طیب و شیلا برادر زاده ام خرداد ماه ۱۳۹۰

پی نوشت:نکته های  مهم در این صعودها به ترتیب:

شهریور سال ۱۳۸۶: ۲۶ نفر بودیم که ۲۱ نفر از آنها برای اولین بار صعود می کردند و یاسمن  با ۱۴ سال سن جوانترین فرد گروه بود.

مهمترین مسئله در این صعود برایم شناخت بیشتر پیشکسوتان و معنی پیشکسوت بود. در این برنامه برادرم (طیب) سرقدم بود و با صبوری هرچه تمام تر ۲۶ نفر را همراهی می کرد اما مهمتر از آن وجود آقای شهرام نعمتی بود که وقتی به قله می رفتیم در سرتاسر طول برنامه بارها و بارها از ابتدا و انتهای صف می رفتند و به چهره تک تک اعضا نگاه می کردند و زمانی که مطمئن می شدند، مشکلی نیست دوباره به جای خود بر می گشتند.

این برایم بسیار ارزشمند بود مخصوصا بعد از آبشار یخی قدم هایمان بسیار سنگین برداشته می شد و با کندی و سختی حرکت می کردیم اما ایشان با انرژی غیرقابل توصیفی تیم را حمایت می کردند. آنجا معنی پیشکسوت و صفات فرد کوهنورد بیشتر برایم ملموس شد.

تیر ماه سال ۱۳۸۷: ۱۹ نفر بودیم که ۱۰ نفر از آنها برای اولین بار صعود می کردند و بانوان شرکت کننده ۴ نفر بودند و این روز ۲۷ تیر ماه بود که دقیقا مصادف با روزی بود که سامان نعمتی عضو گروه قاجر در نانگاپاربات ناپدید شد.

تیرماه سال ۱۳۸۹: ۱۶ نفر بویم که ۱۱ نفر برای اولین بار صعود می کردند ۵ نفر از بانوان در این برنامه شرکت داشتند و در این صعود همنورد خوبم ژیلا عزیزی و برادرش (اهل صحنه کرمانشاه) همراه ما برای اولین بار دماوند را صعود نمودند.

خرداد ماه سال ۱۳۹۰: ۱۶ نفر بودیم که ۱۲ نفر برای اولین بار صعود می نمودند بانوان در این برنامه ۶ نفر بودند

برادرم طیب از سال ۱۳۵۶ تا ۱۳۹۰  برای ۳۹ مرتبه دماوند را در فصول مختلف صعود می کرد (البته دوبار هم از آن تاریخ به بعد دماوند را صعود تمودند که تا کنون ۴۱ مرتبه می باشد)

قلل هفت گانه کدامند؟

شاید تاکنون جمله هفت قله یا همان seven summit معروف را شنیده باشید. منظور از هفت قله، بلندترین قلل ۷ قاره می باشد.

اورست – ۸۸۴۸ متر – نپال / آسیا
آکونکاگوا – ۶۹۶۲ متر – آرژانتین / آمریکای جنوبی
دنالی – ۶۱۹۵ متر – آلاسکا / آمریکای شمالی
کلیمانجارو – ۵۹۶۳ متر – تانزانیا / آفریقا
البروس – ۵۶۳۳ متر – روسیه / اروپا
کوه وینسون – ۴۸۹۷ متر – رشته کوه السورث / قطب جنوب
کارستنسز پیرامید — ۴۸۸ متر – اندونزی / اقیانوسیه – گروهی معتقدند بلندترین قله بخش جنوبی نیمکره شرقی و قاره اقیانوسیه کوسیوسکو ۲۲۲۸ متر می باشد و گروهی کارستنسز پیرامید را به عنوان بلندترین قله این محدوده به شمار می آورند. نخستین فاتحان ۷ قله به کوسیوسکو صعود نمودند، بعدها عده زیادی کارستنسز پیرامید را صعود کردند و امروزه صعود کنندگان به این قلل ترجیه می دهند برای دوری از هر شبهه ای به هر دو قله صعود نمایند….


قله اورست بام جهان فراتر از ابرهای آسمان.

نخستین بار این پت موروی کانادایی بود که در ۸ می سال ۸۶ و تنها چند ماه پیش از راینهولد مسنر ایتالیایی نام خود را به عنوان نخستین فاتح هفت قله ثبت نمود. با آغاز دهه نود صعود به این قلل روند چشمگیری را به خود گرفت و تاکنون حدود ۱۲۰ به این موفقیت نائل آمده اند.

اما از سال ۱۹۹۹ این نوع ماجراجویی به آتشفشانهای معروف و بلند ۷ قاره نیز سرایت نمود و امروزه سبکی در صعود به این قلل پدید آمده که آنرا ۷ آتشفشان یا Volcanic Seven Summits می خوانند و منظور فتح مرتفعترین آتشفشانهای ۷ قاره می باشد. اما نکته جالب قرار گرفتن نام کوه دماوند به عنوان مرتفعترین قله قاره آسیا در میان این قلل است. شاید در آینده ای نه چندان دور شاهد هجوم علاقمندان به این سبک کوه نوردی در کشورمان هم باشیم.

با هم این قلل را مرور می کنیم:
آمریکای جنوبی – اوجوز دل سالادو در مرز شیلی و آرژانتین – ۶۸۹۳ متر ارتفاع و برجستگی ۳۷۰۰ متر – قله دوم: پیسیس ۶۷۹۵ متر

آفریقا – کلیمانجارو در تانزانیا – ۵۸۹۵ متر و برجستگی ۵۸۸۵ متر – قله دوم: کوه کنیا ۵۱۹۹ متر

اروپا – البروز در قفقاز روسیه – ۵۶۴۲ متر و برجستگی ۴۷۴۱ متر – قله دوم: کازبک ۵۰۴۷ متر

آمریکای شمالی – اورازابا در مکزیک – ۵۶۳۶ متر و برجستگی ۴۹۲۲ متر – پوپوکاتپتل ۵۴۲۶ متر

آسیا – دماوند در ایران – ۵۶۱۰ متر و برجستگی ۴۶۶۷ متر – آرارات ۵۱۳۷ متر

اقیانوسیه – گیلوو در استرالیا – ۴۳۶۸ متر و برجستگی ۲۴۸۸ متر – هاگن ۳۷۷۸ متر

قاره جنوبگان – سیدلی در قطب جنوب – ۴۲۸۵ متر و برجستگی ۲۵۱۷ متر- اربوی ۳۷۹۴ متر در جزیره روز

منبع: با تشکر از  کوه قاف 
منابع:
http://en.wikipedia.org
http://www.skimountaineer.com

من اینجا بس دلم تنگ است…

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که میبینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است
 بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کوله بار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پرگوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
  ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست
نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر
حدیثی که ش نمی خوانی بر آن دیگر
نخستین : راه نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته ، اما رو به شهر وباغ و آبادی
دو دیگر : راه نیمش ننگ ، نیمش نام
اگر سر برکنی غوغا ، وگر دم در کشی آرام
سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام
من اینجا بس دلم تنگ ست
و هر سازی که می بینم بد آهنگ ست
بیا ره توشه بر داریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان ** هر کجا ** آیا همین رنگ ست ؟
تو دانی کین سفرهرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام ، این جاوید خون آشام
سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قهوه بی غم
که می زد جان شومش را به جان *حافظ* و *خیام*
و می رقصید دست افشان و پا کوبان بسان دختر کولی
و اکنون می زند با ساغر * مک نیس *  یا * نیما *
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست
بسوی پهن دشت بی خداوندیست
که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پرپر بخاک افتند
بهل کین آسمان پاک
چراگاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند
کان خوبان ، پدرشان کیست ؛ و یا سود و ثمرشان چیست ؟
بیا ره توشه بر داریم
قدم در راه بگذاریم
بسوی سرزمینهایی که دیدارش
بسان شعله آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده بیدار
نه این خونی که دارم؛ پیر و سرد و تیره و بیمار
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر دیوار
بسوی قلب من ، این غرفه با پرده های تار
و می پرسد ، صدایش ناله ای بی نور
کسی اینجاست ؟
هلا ! من با شمایم ، های ! … میپرسم کسی اینجاست ؟
کسی اینجا پیام آورد ؟
نگاهی ، یا که لبخندی ؟
فشار گرم دست دوست مانندی ؟
و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست
حتی از نگاه مرده ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ
ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ
وز آن سو می رود بیرون ، بسوی غرفه ای دیگر
بامیدی که نوشد از هوای تازه آزاد
ولی آنجا حدیث بنگ و افیونست
از اعطای درویشی که می خواند
** جهان پیرست و بی بنیاد ، از این فرهاد کش فریاد…**
وز آنجا می رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها
پس از گشتی کسالت بار
بدآنسان
 باز می پرسد
سر اندر غرفه با پرده های تار
** کسی اینجاست ؟ **
و می بیند همان شمع و همان نجواست
که می گوید بمان اینجا
که پرسی همچو آن پیر بدرد آلوده مهجور
خدایا
** به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را؟ **
بیا ره توشه بر داریم
قدم در راه بگذاریم
کجا ؟ هر جا که پیش آید
بدانجایی که می گویند خورشید غروب ما
زند بر پرده شبگیرشان تصویر
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود
وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد : دیر
کجا ؟ هر جا که پیش آید
بآنجایی که می گویند
چو گل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه هایی هست
که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی که می گوید :
 چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی
کز آن گل کاغذین روید ؟
بآنجایی که می گویند روزی دختری بودست
که مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا
نه چون مرگ من و تو  مرگ پاک دیگری بوده ست
کجا ؟ هر جا که اینجا نیست
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن ، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم
درین تصویر
عمر با تازیانه شوم و بی رحم خشایر شا
زند دیوانه وار ، اما نه بر دریا
به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من
به زنده ی تو ،به مرده ی من
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ند روده
بسوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدینسان از ازل بوده
که چونین پاک و پاکیزه ست
بسوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام
و مرغان سپید بادبانها را میآموزیم
که باد شرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند ، گاه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین !
من اینجا بس دلم تنگ ست
بیا ره توشه بر داریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم
مهدی اخوان ثالث
تهران – فروردین ماه ۱۳۳۵