شکست یا پیروزی؟
این مطلب آموزنده را همنورد بسیار گرامیم جناب مفاخری ارسال کردند از محبت ایشان نهایت تشکر را دارم
چند سال پیش در مسابقات پاراالمپیک سیاتل، ۹ شرکت کننده که همگی معلول جسمی یا ذهنی بودند، برای مسابقه دو ۱۰۰متر با مانع در جایگاه قرار گرفتند.
وقتی علامت داده شد آنها شروع به دویدن کردند، البته به طور نامنظم، ولی همگی می خواستند مسیر را بپیمایند و برنده شوند.
ناگهان جوانی در پرش از نخستین مانع نقش بر زمین شد. او از فرط درد و ناراحتی شروع به گریه کرد. بقیه شرکت کنندگان با شنیدن صدا سرعتشان را کم کردند و متوقف شدند.
گزارش غیر معمول شنیده شد: ۸ ورزشکار برای کمک به رقیبی که بر زمین افتاده، به عقب برگشتند. دختر جوانی که سندروم داون داشت، خم شد و گونه وی را بوسید و گفت: «نگران نباش همه چیز روبراه می شود.»
آن روز، رکورد جهانی شکسته نشد، ولی آن ۹ ورزشکار، بازو به بازو، از خط پایان گذشتند.
در آن لحظه، تمام حاضران در استادیوم به پا خواستند و با تمام وجود برای چندین دقیقه دست زدند. شور و هیجان آنان بیش از یک رکورد جدید بود.
اما چرا؟
چون همه ما در عمق وجودمان می دانیم که ارزش زندگی، فقط برنده شدن نیست. ما باید به دیگران هم کمک کنیم تا برنده شوند، حتی اگر گاهی وقتها مجبور باشیم سرعتمان را کم کنیم و به عقب برگردیم.
« گردهم آمدن آغاز مسیر است، با هم ماندن پیشرفت است، و با هم کار کردن، موفقیت» هنری فورد
نوشته شده در دو هفته نامه موفقیت نیمه اول اسفند ماه ۱۳۹۱
