تاریخ و محل تولد : شهریور ۱۳۴۸ ، نقده – آذربایجان غربی
وضعیت تاهل : مجرد
آغاز کوهنوردی : ۱۳۶۷
آخرین مدرک تحصیلی : کارشناسی تربیت بدنی ، دانشگاه ارومیه – ۱۳۷۹
تاریخ و محل وفات : ۱۶ شهریور ۱۳۸۲ ، بیمارستان شفای پاکستان
علت مرگ : جراحات ناشی از حادثه سقوط از ارتفاع ۷۹۰۰ متری بر اثر ریزش بهمن در هنگام صعود قله گاشربروم ۱

صعودهای برون مرزی

۱۳۷۶ – صعود قله راکاپوشی (۷۷۸۸ متر) ، پاکستان
۱۳۷۷ – صعود قله اورست (۸۸۴۹ متر) بلندترین قله دنیا ، هیمالیای نپال
۱۳۷۹ – صعود قله چوایو (۸۲۰۱ متر) ششمین قله بلند دنیا ، هیمالیای تبت – بدون استفاده از کپسول اکسیژن
۱۳۷۹ – صعود قله شیشاپانگما (۸۰۳۶ متر) سیزدهمین قله بلند دنیا ، هیمالیای تبت – بدون استفاده از کپسول اکسیژن
۱۳۸۰ – صعود قله ماکالو (۸۴۶۳ متر) پنجمین قله بلند دنیا ، هیمالیای نپال – بدون استفاده از کپسول اکسیژن
۱۳۸۰ – صعود قله آرارات (۵۱۶۵ متر) ، ترکیه
۱۳۸۱ – صعود قله لوتسه (۸۵۱۱ متر) چهارمین قله بلند دنیا ، هیمالیای نپال – بدون استفاده از کپسول اکسیژن
۱۳۸۲ – صعود تا ارتفاع ۷۹۰۰ متری قله گاشربروم ۱ (۸۰۶۴ متر) یازدهمین قله بلند دنیا ، هیمالیای پاکستان – محمد اوراز و مقبل هنرپژوه در ارتفاع ۷۹۰۰ متری بر اثر ریزش بهمن تا ارتفاع ۷۳۰۰ متری سقوط کردند. در این حادثه مقبل هنرپژوه سالم ماند ولی اوراز بعد از انتقال به بیمارستان و پس از گذشت ۲۰ روز درگذشت

افتخارات کوهنوردی 
  1377 – نخستین فرد مسلمان صعودکننده به قله اورست

۱۳۷۸ – اخذ مدرک مربیگری درجه یک از فدراسیون کوهنوردی جمهوری اسلامی ایران
۱۳۷۸ – شرکت در دوره بین المللی صعود مسیر های دشوار ، فرانسه
۱۳۷۸ – شرکت در دوره بین المللی رهبری گروه ، فرانسه
۱۳۸۰ – مرد سال کوهنوردی ایران
۱۳۸۱ – مرد سال کوهنوردی ایران

 
نوشته های زیر اشاره ای به گوشه هایی از  خاطرات رضا زارعی درباره  مرحوم محمد اوراز  و قسمتی از نوشته های مرحوم  اوراز است که از وبلاگ کوه قاف برداشت کرده ایم

 
یادش به خیر
 
از صعود اورست که برمی گشتیم دفتر خاطراتش را ازش گرفتم تا بخونم.قسمتی را که مربوط به زندگی “مردم بومی” نپال بود بهم نشان داد و گفت:اینجا را بخوان.دربخشی ازآن نوشته بود دوست دارم اگرمجددا متولد شدم در کناراین مردم به دنیا بیایم پرسیدم:برای چی؟ گفت:آخه تنها غمشان رزق وروزی است وجز آن غمی ندارندگفتم:اینکه غم همه مردم دنیاست گفت:آخه اینها  اگه تکه نانی شکمشان را سیر کند می خندند ولی ما
 
یادش به خیر

تازه از ارتفاع به شهر برگشته بودیم. گرسنگی وحشتناکی همه رافرا گرفته بود. کارمان شده بود خوردن و فکر کردن به خوردن. سر شام یکی از بچه ها به آقای آقاجانی (سرپرست تیم ) گفت:من دیگه حاضر نیستم با “اوراز”در یک اطاق بمونم. سرپرست هم در اون روزها که بازار گله و شکایت داغ بود، با عصبانیت گفت:  تو دیگه چطه  ؟  اینکه آزارش به مورچه هم نمیرسه  . هم اطاق “محمد” باخنده گفت: آخه “اوراز” اینقدر گشنه است که  کم مونده منرو  هم بخوره . وقتی به بشقاب محمد  نگاه کردیم دیدیم راست میگه.کارشناسهای تغذیه هم نمیتونستندتشخیص بدن اونشب محمدچی خورده بوده،چون هیچی ته بشقابش و دیس غذای جلوش نمانده بود

یادش به خیر

یکروز سر ظهر تو  فدراسیون ازش خواستم بیاد بریم خانه ما نهار بخوریم و بعد از ظهر برگردیم. قبول کرد و آمدیم . نیم ساعتی طول کشید تا به میدان ۷ تیر رسیدیم و از آنجا حدود ۱ساعت تا خانه ما زمان برد.بعد از نهار و کمی تماشای عکس و فیلم به فدراسیون برگشتیم. فردای آن روز وقتی مجددا ازش خواستم برای ناهاربه خانه ما بیاید،گفت:   میدونی اگر کسی برای ناهار از نقده بره ارومیه و برگرده توی شهر ما بهش میگن دیوانه. خندیدم و گفتم چه ربطی داره ؟   گفت آخه رفتن از نقده به ارومیه کوتاهتر از رفتن به خانه شما از فدراسیونه، و علت فراری بودن من از شهر و سر گذاشتن به کوه هم همینه

یادش به خیر

از پلنگ چال به طرف قله توچال میرفتیم.یک جوان ۱۵ یا۱۶ساله باما بالا می آمد .اون جوان ازهیمالیا وهیمالیا نوردی میگفت . و وقتی ما را علاقمند به حرفهاش دید از تیم ملی و آینده اش گفت . در جایی از حرفهاش گفت شما فکر میکنید “محمد اوراز” چطوری به این افتخارات رسید ؟ پرسیدیم : چطوری؟ اون گفت: خوب معلومه . شانسی. خدا را چه دیدی شاید منهم شانس بیارم و به اونجا برسم.دیدم محمد غش غش میخنده،وپسره هاج و واج به اون نگاه میکنه. ازم پرسید چرا میخندید؟گفتم : آخه اون خود “اوراز”ه. اما پسره بدون اینکه کم بیاره گفت: منکه گفتم شانسی به اینجا رسیده ، در غیر اینصورت با من هم صحبت نمیشد . و در حالیکه ما به معنی حرفش فکر می کردیم راهش را به سمت ایستگاه ۵ کج کرد و رفت

یادش به خیر
 
تو شامونی در یک بعد از ظهر بارونی که کلاس نداشتیم برای قدم زدن به اطراف دهکده رفتیم . پس از کمی قدم زدن به محل بسیار سر سبز و زیبایی رسیدیم با ورود به آنجا متوجه شدیم قبرستان است  . من بلافاصله بیرون آمدم، اما محمد با یکی از بچه ها موند. حدود یکساعتی گذشت که دیدم با دسته گل زیبائی بیرون آمدند و  در  حالیکه  گلها را بهم نشان میداد  گفت : رضا از دست دادی . بهترین و دیدنی ترین نقطه شامونی را از دست دادی. میگفت: روی قبر هر کسی در کنار دسته های زیبا وتازه گل ابزار و وسیله ای قرار دادندکه نشان دهنده حرفه وکار اون فرده،برای کوهنوردان کلنگ،برای اسکی بازان باطوم اسکی وبرای  …  محمد میگفت و من بهش میخندیدم. بعد از اون هم محمد یکی دوبار دیگه به اونجا رفت ولی من هیچوقت نتونستم درکش کنم

یادش به خیر

 
از قله “کاهار” برمیگشتیم.تیم جلوتر ازما پائین آمده بود.با محمداز آینده حرف میزدیم.نزدیک جاده،ویلایی سنگی رادید. گفت : رضا روزی که از کوهنوردی فارغ شوم، در زمینی که مادرم برام خریده ویلایی به این سبک میسازم، اما چوبی. توی حیاتش رو هم پر میکنم از گل.کنارش هم لانه ای برای پرندگان درست میکنم. محمد میگفت و من آنرا در ذهن مجسم میکردم که صدای  رودخانه مرا به خود آورد. گفتم محمد: از همه چیز گفتی جز اصل مطلب.با شک پرسید : منظورت چیه ؟  گفتم: زن را فراموش کردی . با اخم نگاهم کرد و گفت: مثل اینکه حالت خوش نیست رضا

یادش به خیر

روزی که  داشت می رفت  به کاتماندو  تا در  مراسم پنجاهمین  سالگرد صعود اورست شرکت کنه بهش پنج شش  جلد کتاب اورست دادم تا به هر کس دلش خواست هدیه بده.وقتی برگشت گفت برات هدیه آوردم وبسته ای رابهم داد.وقتی بازش کردم دیدم یک چراغ خواب پارچه ای به همراه یک جلد کتاب اورسته.ازش پرسیدم چرا اونرو برگردوندی؟گفت :روی جلدش را نگاه کن برات  از خیلی ها امضا گرفتم. درست بود اون از “راینولد مسنر”،”جونکو تابای”،”آم هون گیل” ، “تاشی تنسینگ” و بسیاری از کسانی که میشناختم یا نمی شناختم امضا گرفته بود . وقتی در همان خوابگاه فدراسیون کتاب را برام بانایلون جلد می کرد ازش خواستم خودش هم اونرو امضا کنه ، چون محمد برای من هم سطح اون بزرگان وحتی بزرگتر از اونها بود

یادش به خیر

بعد از صعود به اسپانتیک در کمپ اصلی منتظر باربرها بودیم تا به پائین برگردیم ، ” سامی” اومد پیشم وگفت چند شب پیش خواب بدی دیدم ولی بهتون نگفتم تا ناراحتتون نکنم ولی حالا که صعود تمام شده دوست دارم خودم را سبک کنم .  میگفت: خواب دیدم همه بچه ها کنار چاهی جمع شدند و تلاش میکنن کسی را از داخل آن در بیاورند . می گفت پس از دقایقی اونها موفق شدند  . اون شخص آقای اوراز بود ، زنده بود ولی خیلی خسته کنار چاه نشسته بود بعد از ظهر اون  روز یکی از باربرها کپی نامه ای را با خودش آورد که از طرف فدراسیون کوهنوردی ارسال شده بود. تاریخ نامه مربوط به ۳۰ مرداد بود و در آن آقای آقاجانی نوشته بود با توجه به فرا رسیدن  زود  هنگام  بارشهای موسمی  در صورت صلاحدید تیم را برگردانید . اون لحظه بیاد خواب سامی افتادم ولی باز توکل کردم به خداوند . توی ده ” آقا عباس”  از کارمندان شرکت با فارسی دست و پا شکسته ای خبر از حادثه سقوط بهمن داد، و من باز به یاد خواب سامی افتادم . توی ” اسکاردو ” تلفنی با آقای آقاجانی صحبت میکردم ، وقتی حال محمد را پرسیدم ایشان با بغض  گفت : هستش، و من بازبه یادخواب سامی افتادم . توی فرودگاه اسلام آباد بچه های تیم “گاشر بروم” با دسته گل به استقبالمون آمدند،  وقتی از آقا اقبال احوال محمد را پرسیدم  گریه اجازه پاسخ  را بهش نداد و من موندو اون چاه . توی بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان شفای پاکستان حسن من را با خودش به داخل بخش برد  و  من به کنار اون چاه رسیدم و شدم جزئی از خواب سامی، چاهی که محمد را خسته و کوفته بلعیده بود

یادش به خیر
 
روزی که از مراسم تدفینش برگشتم خانه،وقتی چراغ را روشن کردم دیدم اطاق حالت غمگینی به خودش گرفته ،  به لامپ که خیره شدم دیدم برادرم اون چراغ خواب پارچه ای که یادگار محمد بودرا آویزان کرده و من بی اختیار کتابی را که محمدبرام امضا کرده بود برداشتم. در زیر امضا نوشته بود :   به یاد روزهای سخت هیمالیا اوراز ۱۷/۳/۸۲
با تشکر از هیدی علیزاده

با تشکر از کانون کوهنوردان اوراز مهاباد