ایستگاه تامل
این پست مربوط شهریورماه ۱۳۹۲ از آرشیو وبلاگ کومالیا می باشد
روز پنجشنبه همراه آقای مفاخری و دخترشان اسراء(جوانترین غارنورد استان کردستان) عازم روستای قزلجه کند در ۳۰ کیلومتری قروه شدیم.
با آدرسی که از آقای عبدی (از همکاران آقای مفاخری) راجع به غاری به نام «پلنگ غار» در روستای قزلجه کند گرفته بودیم، تیم ۳ نفره ما جهت شناسای و پیمایش آن به منطقه ای به نام «غزوات»که در انتهای روستا قرار داشت، رفت. اهالی معتقد بودند تا حالا کسی داخل آن نرفته است.
در طی مسیر چند غار طبیعی دیدیم که کوچک و مسدود بودند.
صخره هایی از جنس سنگهای آذرین که زیر اکثر آنها غارهای کوچکی قرار داشت
دهانه یکی از غارهای طبیعی
غارهای کوچکی که سرشار از زباله بودند
دهانه غاری کوچک که فقط اسراء توانست داخل آن شود البته چند متری بود
چوپانی را دیدیم که آقای مفاخری جهت اطلاعات پیش او رفت
چوپان اهل قزلجه کند نبود و از وجود غار بیخبر بود
هرکدام به قسمتی از کوه جهت پیدا کردن غار پلنگ رفتیم
همراه اسراء در غاری که به غار دیگری متصل و حدود ۱۵ متر بود
داخل این غار، غار کوچکی بود که فقط اسرا توانست داخلش شود
اسراء گفت چند متری و مسدود می باشد
غار کوچک دیگری که پر از خار بود و اسراء را خیلی اذیت کرد
نمونه دیگر غار طبیعی
اسرا در این سفر همکاری فعالی داشت
نمونه ای از سنگهای زیبای منطقه
قسمت پایین کوه پر از زاغه ها و غارهای دست ساز بود که بقول اهالی، افراد ایلات آنجا زندگی می کردند البته آثارش هنوز برجا بود
آقای مفاخری در حال ورود به غار دست ساز
داخل این غار دست ساز دو اتاق بود
آقای مفاخری در کنار طاقچه یکی از اتاقها
خروج از غاری که دو اتاق داشت
اسراء در حال خروج
اسراء در حال ورود به غار دست ساز دیگری که دهانه خیلی تنگی داشت
آقای مفاخری در حال ورود به داخل غار
اسراء در حال خروج
بسختی از این غار خارج شدم
تمام منطقه را گشته اما پلنگ غار را پیدا نکردیم در عوض کلی غارهای طبیعی و دست ساز را دیده و به داخل اکثر آنها رفتیم البته شاید پلنگ غار نام یکی از همین غارهایی بود که رفتیم
گزارش و تصاویر بیشتر را در سایت گروه کوهنوردی قاجر قروه ببینید
ﺩﺭﯾﻦ ﺷﺐ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﮔﻞ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺮﮒ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﺩ ﺍﺯ ﺍﺑﺮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺪ!
ﺩﺭﯾﻦ ﺷﺐ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺑﺎ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺳﺖ
ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﺍﯼ
ﺳﺮّ ﻭ ﺳﺮﻭﺩﺵ ﺭﺍ
ﭼﻨﯿﻦ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻭ ﺩﺭﯾﺎ ﻭﺍﺭ
ﺗﻮﺋﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯽ
ﺗﻮﯾﯽ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﯽ
«شفیعی کدکنی»
مرد جوانی از سقراط پرسید راز موفّقیت چیست؟
سقراط به او گفت، “فردا به کنار نهر آب بیا تا راز موفّقیت را به تو بگویم.” صبح فردا مرد جوان مشتاقانه به کنار رود رفت.
سقراط از او خواست که به سوی رودخانه او را همراهی کند. جوان با او به راه افتاد. به لبهء رود رسیدند و به آب زدند و آنقدر پیش رفتند تا آب به زیر چانهء آنها رسید.
ناگهان سقراط مرد جوان را گرفت و زیر آب فرو برد. جوان نومیدانه تلاش کرد خود را رها کند، امّا سقراط آنقدر قوی بود که او را نگه دارد. مرد جوان آنقدر زیر آب ماند که رنگش به کبودی گرایید و بالاخره توانست خود را خلاصی بخشد..
همین که به روی آب آمد، اوّل کاری که کرد آن بود که نفسی بس عمیق کشید و هوا را به اعماق ریه فرو فرستاد. سقراط از او پرسید، “زیر آب که بودی، چه چیز را بیش از همه مشتاق بودی؟” گفت، “هوا.”
سقراط گفت، “هر زمان که به همین میزان که اشتیاق هوا را داشتی موفّقیت را مشتاق بودی، تلاش خواهی کرد که آن را به دست بیاوری؛ راز دیگری ندارد
آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر؛ با آن پوستین سردِ نمناکش.
باغ بی برگی،
روز و شب تنهاست،
با سکوت پاکِ غمناکش.
سازِ او باران، سرودش باد.
جامه اش شولای عریانی‌ست.
ورجز،اینش جامه ای باید…….
بافته بس شعله ی زرتار پودش باد .
گو بروید ، هرچه در هر جا که خواهد ، یا نمی خواهد .
باغبان و رهگذران نیست .
باغ نومیدان
چشم در راه بهاری نیست
گر زچشمش پرتو گرمی نمی تابد ،
ور برویش برگ لبخندی نمی روید ؛
باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟
داستان از میوه های سربه گردونسای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید .
باغ بی برگی
خنده اش خونیست اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش میچمد در آن .
پادشاه فصلها ، پائیز .
« اخوان ثالث»
این پست مربوط مهر ماه ۱۳۹۰ از آرشیو وبلاگ کومالیا می باشد
طبق پیشنهاد آقای جواد زارعی (مدیر وبلاگ شازده کوچولو) و هماهنگی با سایر اعضای هیئت اجرایی صعود نهم، قرار شد پنجشنبه ۱۱ مهر در محل کافه کوه(کافه محمد تهرانی) اولین نشست خود را داشته باشیم و حضورا راجع به برنامه صعود نهم با هم مشورت کنیم.(علت انتخاب نشست در کافه تهرانی آن بود که آقای جواد زارعی قرار بود با چند نفر از همنوردان همشهریش صعودی به قله توچال داشته باشند)….
روز چهارشنبه راهی تهران شدم بین مسیر تلفنی جویای احوال خانم نریمانی (یکی از همنوردانم که در کافه کوه با او آشنا شده و امسال افتخار صعود به دماوند و حصار چال علم کوه را با ایشان داشتم) شدم وقتی ایشان از علت سفرم مطلع شد، پیشنهاد کرد که با هم صعودی به توچال داشته باشیم اما اظهار نمودم که قصدم کوهنوردی نبوده و هیچ وسیله ای نیاوردم و ایشان با تمام محبت و خلوصی که از ویژگی های بارزشان می باشد، فرمودند نگران نباش من همه چیز می آورم.
خلاصه از آنجایی که کوه همیشه برایم وسوسه انگیز است قبول کردم و باهم در میدان سربند قرار گذاشتیم.
روز پنجشنبه ساعت ۱۴ در میدان سربند(مجسمه) ابتدا خانم نرگس شکوفه فر از قائن( خراسان) را دیدم سپس خانم نریمانی و آقای جواد زارعی همراه سایر همنوردانشان آمدند و همگی با هم به سمت کافه محمد تهرانی حرکت کردیم
بعد از دقایقی آقای شاه محمدی هم از گنبد آمدند و اولین نشست مشورتی هیئت اجرایی صعود نهم را با هم شروع کردیم.
ساعت ۱۶ خانم شکوفه فر به پایین برگشت و ما همگی راهی شیر پلا شدیم.
گزارش این صعود پیش بینی نشده…..
اولین نشست اعصای هیئت اجرایی
نفرات از راست: آقای جواد زارعی، خودم، خانم شکوفه فر، آقای شاه محمدی
خانم نریمانی و خانم شکوفه فر
با خانم شکوفه فر خداحافظی کرده و عکس یادگاری جلو کافه گرفتیم
آقایان: پرورش، شفیعی، زارعی،واحدی، خانم شکوفه فر، خودم ، آقای شاه محمدی
مسیر شیرپلا
در مسیر شیرپلا بودیم که خانم نریمانی بند یخچال را نشانمان داد که دو نفر نیز به پایین بر میگشتند و خانم نریمان گفتند حدس می زنم آنها فرشیدداوودی (مدیر وبلاگ طنز کوه و گل حسرتی) و بهرام پور علی بابا (مدیر وبلاگ غریبه و کوه نامه) باشند ما هم با خوشحالی از راه دور صدایشان کردیم و متوجه شدیم خودشان هستند و از تمرین سنگنوردی بر می گشتند بهرام بلافاصله تماس گرفت و گفت فردا صبح پیشتان می آیم ما هم همگی خوشحال شدیم.
آقای شاه محمدی در حال عکاسی از طبیعت زیبا
در ادامه مسیر آقای حسین نظر( از مربیان و کوهنوردان نام آشنا) و همنوردشان را دیدیم و دقایقی با هم صحبت کرده و عکس یادگاری گرفتیم
همراه آقای نظر، آقای ملکوتی و خانم نریمانی
هوا تاریک شده بود که به پناهگاه شیرپلا رسیدیم
صرف شام در رستوران شیرپلا و مهمان خانم نریمانی که زحمت بسیار کشیده بود
بعد از صرف شام همنوردان همدان گفتند که ساعت ۶ حرکت می کنند خانم نریمانی پیشنهاد کردند که ما زودتر حرکت کنیم و در جانپناه امیری صبحانه را با هم باشیم البته آقای شاه محمدی گفتند که همراه ما می آیند همنوردان آقا اتاقی را اجاره کردند و ما هم به خوابگاه بانوان رفتیم
ساعت ۵ صبح همراه خانم نریمانی و آقای شاه محمدی به سمت جانپناه امیری حرکت کردیم
همراه خانم نریمانی در مسیر جانپناه امیری
همراه آقای شاه محمدی
در طول مسیر از تجربیات آقای شاه محمدی نهایت بهره را بردیم ایشان با تمام بزرگواری و تواضعی که مخصوص خودشان می باشد، ما را همراهی می کردند و صعود بسیار خوبی را در کنارشان تجربه کردیم.
صرف صبحانه در جانپناه امیری
آقای شاه محمدی و آقای زارعی در جانپناه امیری
آماده حرکت برای صعود قله بودیم که آقای بهرام پورعلی بابا خودش را به ما رساند چقدر از دیدارش مسرور شدم نیمه شب از تهران حرکت کرده بود تا همراه ما باشد
همراه آقایان بهرام و جواد
همراه همنوردان در کنار جانپناه و آماده برای حرکت
جانپناه امیری
باد شدیدی در حال وزیدن و جرکت را واقعا سخت نموده بود بالاخره به قله توچال رسیدیم
همراه همنوردان در قله توچال
داخل جانپناه خیلی شلوغ بود دقایقی آنجا نشسته و بعد از خوردن چای و تنقلات تصمیم به برگشت گرفتیم
داخل جانپناه
قرار شد جهت صرفه جویی در وقت و رسیدن به موقع به شهرهایمان به ایستگاه هفت رفته و با تله کابین پایین برویم
از همان قله با بهرام خداحافظی کردیم و او از مسیر شیرپلا برگشت
همراه بهرام در قله
دورنمای قله دماوند
در مسیر ایستگاه هفت از شانس خوب، آقای ستوده و همسرشان را که قصد صعود قله را داشتند، دیدیم از دیدارشان بسیار خوشحال شدیم و عکسی هم با آنها گرفته سپس خداحافظی کردیم
نفرات از راست:آقایان شاه محمدی، زارعی، ستوده، خانم ستوده، خانم نریمانی و خودم
در مسیر شیرپلا جوانی به نام حسین را دیدیم که برای اولین بار به این ارتفاعات می آمد و آقای شاه محمدی از او خواست تا همراه ما بیاید و ایشان هم تا آخر برنامه پیش ما بود و خوشحال از اینکه موفق به صعود قله توچال شده بود
همنوردان همدانی در ایستگاه پنجم با ما خداحافظی کردند و ما هم ناهاری را که خانم نریمان زحمتش را کشیده بود، در ایستگاه پنج صرف نمودیم
همراه حسین جوان خوب و محجوب از شهرستان پردیس که تا آخر برنامه با ما بود
این هم آقای شاه محمدی که تا آخر برنامه ما را همراهی کرد
تشکرات ویژه….
ممنون از آقای جواد زارعی که پیشنهاد نشست هیئت اجرایی در کافه محمد تهرانی را دادند
قدر دان زحمات خانم نریمان هستم که امکانات کامل را فراهم نمودند تا برای دومین بار موفق به زیارت قله توچال شوم
سپاس از آقای شاه محمدی که از اول تا انتهی برنامه با صبوری و محبت تمام ما را همراهی نمود
تشکر فراوان از آقا بهرام که با همه خستگی از یک برنامه سنگین سنگنوردی ، برای دیدن ما تا قله آمد
خوشحال و مسرورم به داشتن چنین همنوران گرامی و ارجمند……
در زمستان و اوایل بهار کوهنوردی به واسطه ی وجود برف و یخ مشکل تر اسـت و بایـــد آن را جدی گرفت. در ارتفاع بالای چهار هزار متر شرایط قطبی حکم فرما است و به همین دلیل آمادگی،توان و استقامت بیشتری در مقایسه با فصول دیگـــر دارد. کوچک ترین بی احتیاتی باعث صدمات و خطرات جدی می شود.به همین خاطر تلفات این دو فصل بســـیار زیاد است. وزش باد سرد خیلی زود باعث بیحس شـدن اعضـاء شما می شود، مگر اینکه ضد باد خوبی داشته باشید و مرتب حرکت کنید.
در زمستان و اوایل بهار یک روز آفتابی و بدون باد تبدیل به کولاک و یا باران می شود. برف، مسیر یابی را فوق العاده مشکل می کند و نه تنها راهها بلکه تکه سنگها را نیز می پوشاند.اگر چه غفلت و بی توجهــــــــــی در تابستان چندان خطرناک نیست ولی در زمستان اگر با فوت و فن کوهنوردی آشنا نباشــد خطر مهلکی به شمار می رود و بالاخره طول روز در زمستان کوتاه(کمتر از۸ ساعت) و شبها بسیار طولانی است(۱۶ ساعت). بنابراین خیلی زود در این فصل با تاریکی روبرو میشوید. از شب زنده داری اضطراری در این فصل بهر قیمتی که شده باید خــــــودداری کرد….
تفاوتهای اساسی ذکر شده در بالا بین شرایط زمستانی و تابستانی گاهی اوقـــــــــات مشهود و بارز نبستند. مثلاً در زمستان در دره (ارتفاع کم) هوا مانند تابستان بسیار گرم است در حالیکه در ارتفاع دو هزار متری و بیشتر کاملاً سرد می باشد اگر توده های ابــــر در ارتفاع پایین سیر کنند، برف و یخ در قسمت بالای کوه و احتمالاً دیده نمی شود و کــوه نوردان کم تجربه ممکن است با تجهیزات ناکافی عازم ارتفاعات شوند در حالیکه با ایــــن عمل خود دست به کار خطرناکی زده اند و نتیجه ی آن تلفات و ضایعاتی است که همگـــی کم و بیش با آن برخورد کرده ایم یا لااقل شنیده ایم.
از طرف دیگران در زمستان کوه روی بسیار دلچسب و فرح انگیز است. توده هـــــای برف، کوهها و تپه ها را به شکل زیبائی آراسته می سازد. مسیری که در تابستان سخت و کشنده است در این فصل صاف و هیجان انگیز میشود کوهها به نظر بزرگتر می آیـــــد و ممکن است کوه نوردان مبتدی را وسوسه کند. ولی بهتر است در شرایط برفـــــــــــی به ارتفاعات نرویم و در دامنه های کوهها و تپه های مجاور به کسب تجربه بپردازیم، زیــــرا در شبهای تند و کوه نوردی در ارتفاعات بالا مخصوص کوهنوردانی است که روی برف و یخ تجربه دارند و به هیچ وجه مناسب کسانیکه تجربه محدودی در کوهنوردی های مقدماتی دارند نیست. حتی در مسیرهای خیلی ساده زمستانی ممکن است ما با شرایـــــط سخت صعود از یخ و برف مواجهه شویم و اصولا” ارتباط نزدیکی بین آنها وجــــــود دارد.
به همین جهت لازم است که از افراد با تجربه به منظور یادگیری فنون و تکنیکهای یخ و برف کمک بگیریم .
تجهیزات زمستانی کوه پیمایی . در زمستان و اوایل بهار تمام وسایل تابستانــی بــــه اضافه تجهیزات لازم برای مقابله با شرایط یخ و برف بشرح ذیل لازم میاید: یخ شکن یا کرامپون ، رکاب برفی ، دستکش ، عرق گیر اضافی ، شلوار و کاپشن ضد باد ، رکاب برفی ، کت بر ، عینک کوه ، کلنگ کوهنوردی ( به تعداد ) لنگر برف بعنوان تکه گاه برای صعود از شیب های تند و چکش یخ شکن که آنرا میتوان در مواقعی که احتیاج بدان نیست پشت کوله یا فاصله بین کوله و پشت قرار داد. از کلنگ کوهنوردی نباید بعنوان چوب دستی یا عصا استفاده کرد چون نه تنها آهنگ حرکت شما را بهم میزند بلکه نوک آنرا کند می نماید .
بردن عده ی زیادی از افراد بی تجربه بخصوص افراد جوان در ارتفاعات ، کوهپایه ها و در هوای نا مساعد زمستان کار عاقلانه ای نیست. بهتر است که برنامه ها را در تابستان که شرایط مساعد است انجام داد. ولی اگر صعود اجتناب نا پذیر است مسیرهای کــــــــم ارتفاع را انتخاب کنید بویژه اگر برف و یخ ارتفاعات کوه را پوشانده باشد. فردی کــــــــه مسئولیت سرپرستی گروه بی تجربه ای را در یک صعود زمستانه برعهده میگیرد بایـــــد، کوه نوردی شایسته بوده و حداقل دو سال با گروههای متشکل کوهنوردی همکــــــــــاری داشته و بتواند در شرایط مختلف با کلنگ ، لنگر برف و طناب کار کند. باید بداند در چــه شرایط و در چه مسیرهایی بروی برف سر خورد ، یا اسکی نمود ودر چه مواقعی نبایـــــد باین کار مبادرت نماید . در هنگام سرسره بروی برف علاوه بر داشتن مهارت و آشنائی با تکنیک های آن ، شرایط برفی را هم باید در نظر گرفت بسیاری از حوادث ناگوار ناشی از عدم توجه به یکی از دو عامل فوق بوده است.
شرایط برف و یخ
شرایط آب و هوا در زمستان بسیار متنوع است.یک باد گرم ممکن است خیلی زود بـــرف ها را ذوب کند یا باعث باران شود.یخ زدن مسیر های کوهنوردی نتیجه آب شدن برف در اثر همین باد گرم و یا باران و یخ زدن دوباره ی آن است.روزهای گرم و شب های سـرد باعث پودر شدن برف می شود که در این صورت کوه نوردی بسیار راحت است.با عمـــــل مداوم آب شدن برف،و یخ بستن دوباره ی آن،برف محکم می گردد.اگر این پوشش ادامه پیدا کند،نتیجه ی آن برف سخت و یخ است.در ارتفاعاتی که برف نمی بارد در اثر برودت و وزش باد حتی روی صخره ها ممکن است قشری از یخ به وجود آید.به نظر بیشتر مردم درجات شیب برف بیش از واقع به نظر می آید.در این جا به لحاظ اهمیتی که شیب های برفی در کوهنوردی دارند به ذکر طبقه بندی درجات شیب برف می پردازیم.
تا ۱۵ درجه شیب ملایم
25-35 شیب متوسط
35-50 شیب تند
بالای ۵۰ درجه شیب بسیار تند
Zigzag ascent صعود مارپیچی
بهترین روش برای صعود از شیب های تند این است که با صعود مارپیچـی از شیب کاست.با این روش نه تنها می توانید با تمام کف پا راه بروید،بلکه بـــه تناوب سنگینــــی بدن را نیز تحمل می کنید به علاوه در صورت لغزیدن نفر جلو خطری برای شما پیش نمی آید.
برف نوردی
در موقع تغییر مسیر از چپ به راست بـــــرای پای چپ جا پای کافی درست کنید و از راست به چپ بر عکس.کلنــــــــــــــگ کوهنوردی هم به تناوب در سمت راست شیب باید در دست راســــــــت و در سمت چپ شیب باید در سمت چپ باشد.با هر قدم کلنـــــگ کوهنوردی تا دسته در برف فرو رفته باشد.
فرود
در برف نرم بهتر و راحت تر است که صورت شما به طرف دره یا سراشیبی باشد ولی اگر از برف مطمئن نیستید،به پهلو یا به پشت قرار بگیرید و کلنگ کوهنوردی را در برف فرو کنید و با نوک کفش جای پا درست نمائید.اگر برف نرم است وقتی روی شما به طرف سراشیبی است باید با پاشنه ی پا جا پا درست کنید.جای پا باید طوری باشد که درهم فرو نروند یعنی زیاد نزدیک به هم نباشند.
انجمن پزشکی کوهستان ایران
با تشکر از وبلاگ هریاس
